بیدهای مجنون

جز عاشقت نبودم من لایقت نبودم

تو یک تبر به دوشی من یک بت شکسته

کمرنگ میشوند تمام انار ها

زندگی...

زخمه بزن ای عشق

زندگی  دو تاره

یه تارش پاییزه

یه تارش بهاره

 اگه بلرزونی

تار پاییزش رو

میبینی تو برگا

وحشت ریزش رو

 
درختا می میرن

تو کابوس زردش

اسیر میشن گلها

تو پنجه سردش

 اما اگه دستت

روتار بهاره

از ابر انگشتات

شکوفه میباره

  پر میگیره دنیا

با شور آوازت

گل میکنه رویا

با نغمه ی سازت

 جون میگیره سبزه

بهار که میخونه

بنفشه میرقصه

کنار رودخونه

تموم عمر ما

بذار بهار باشه

بذار بهار باشه

بذار بهار باشه

                 علی حاجتیان فومنی

بگو به حرف دلم – بي تو – بال و پر بدهم ؟

و يا به رشته درآرم به نامه بر بدهم ؟      

خودم بياورم آنرا ، ببينمت از دور

و يا به شب كه ميايد دم سفر بدهم ؟

اگر تو خوابي آن را به گل بدل سازم

به بادهاي امين دم سحر بدهم

بياورند برايت ، نوازشت بكنند

دلم اگر بگذارد ... اگر اگر بدهم

نمي شوم راضي نه نه بهتر است انگار

خودم بيايم تكيه به قاب در بدهم

خيال خواب تو را كم كمك بياشوبم

به روزهاي سكون جهان شرر بدهم

برات چاي بريزم – به تلخي شبهام –

خوشت نيامد اگر همزن و شكر بدهم

مگربه عشق به اين داستان كهنه ي تلخ

به شور و شوق و جنون جلوه ي دگر بدهم

چه مي توانم و دارم ؟ - خودت بگو جانا –

به جاي بوسه ي شيرين و داغ و تر بدهم

                 * * *

به جاي چنگ مرا در بغل بگير و بزن

كه " دوستت دارم " را دوباره سر بدهم

                                                            علی حاجتیان

لب بر لب تو می نهم و قند می خورم

شاخی شکسته ام به تو پیوند می خورم

مثل گلابدان قدیمی شکسته ام

با ساقه های دست تو من بند می خورم

باور نمی کنی که دچارم به چشم تو ؟

عاشق ترین به جان تو سوگند می خورم

شیرین تر از تمام عسل های عالم است

تا غصه را به جای تو دلبند می خورم

می گویمت که خسته نباشی عزیز من

از سفره نگاه تو لبخند می خورم

زحمت نکش دقیقه چندی مزاحمم

لب بر لب تو مینهم و قند میخورم

27/12/75

دو تا اسیر، دو زندانی شب مژگانت

دو نیمه جان رها درهوای طرح  لبانت

دو تا پلنگ که خسته ، شکسته میخواهند

دوان شوند پی آهوان مست دوانت

دو تا قناری عاشق اسیردرقفس خود

که هردوخیره به دستان گرم وسبزوجوانت

دو تا جنون مجسم ز جنس چایی و قهوه

که داغ حسرتش این است ، نمی رسد به دهانت

دو تا طلسم عتیقه که چشم زخم نبینی

دو تا پرنده پران به باغ پر هیجانت

دو تا گل سر مشکی نه شایدم شکلاتی

برای گیسوی خرمایی بنفشه نشانت

                *  *  *

تمام این دو دوها که خوانده ای به ترانه م

دو چشم شاعر مستم ، فدای آن مژگانت

به هیات غزلی عاشقانه ، با غم، عشق

فرود آمد و گل شد به کوچه باغم عشق

شراب شد، ز سبوی زمانه لب پر زد

و ریخت در قدح چشم شهر، نم نم عشق

درون زورقی از ستاره ها پیچید

که تحفه بود ز پروردگار عالم ، عشق

دلیل بود و نبودم ! نبود و بود منی

که داغ من همه از عشق بود و مرهم عشق

جهانی از شر و شور و شعور در من بود

که کلمه شد به لبانم نشست و گفتم "عشق"

                                                              علی حاجتیان

تا مثل من هر لحظه وقف سوختن باشد

آتش زدم سیگار را تا مثل من باشد

آتش بگیر و بر لبم بگذار لب ای دوست

عاشق نباید در خیال جان و تن باشد

خاکسترش را می تکانم باز هم بر دل

اینبار شاید مرهم زخم کهن باشد

شیرین من ! نقش تو را حک کرده ام بر دل

حتما نباید عاشق تو کوهکن باشد

من از بهشت چشم تو چیزی نمی فهمم

وقتی دلم در وحشت تنها شدن باشد

اینگونه در پای کسی هر لحظه جان دادن

شاید بهای ناگزیر زیستن باشد

این زندگانی نیست که هر لحظه اش بی تو

پیچیده بر جانم کفن روی کفن باشد

از شعر از ترانه جنون میشود شروع            

از بوسه از بهانه جنون می شود شروع            

از اینکه من دوباره ترا نام برده ام                   

در بیتی عاشقانه جنون میشود شروع             

از اینکه باز در قفس تنگ روزگار                  

ماندیم بی ترانه جنون میشود شروع               

از اینکه دستها گره عشق میخورند                 

در گردشی شبانه جنون می شود شروع            

دل گرم میشوی و به من تکیه میکنی                

سر می نهی به شانه جنون میشود شروع          

لبخند میزنی و نفس تازه میکنم                      

با اولین نشانه جنون میشود شروع                  

مانند شمع در گذر باد روشنی                         

با رقص این زبانه جنون می شود شروع          

نزدیک میشویم به آینده و پر است                   

دل از غم زمانه جنون می شود تمام                  

                                                                                  علی حاجتیان